Een Klein Gebaar (See English Translation Below)

0
128

Door: Roswitha Kazic-Koliloedjoer (Leiden)




Roswitha KazikIn mijn ooghoek zie ik even verderop een man staan. Drie dubbeldikke laag kleding, een volgepropte plastic tas en een blikje bier in zijn hand. Vast een dakloze, denk ik nog. Dan kijk ik weer op mijn telefoon.

Een grote groep mensen passeert me. Ze zijn net de trein uitgestapt en haasten zich naar de bus of naar huis. Als iedereen voorbij is, kijk ik op. De dakloze man staat voor mijn neus.

Of ik zijn vader even wil bellen om te vragen of hij nog opgehaald wordt of niet. Hij beseft zich dat het een rare vraag is. Het is duidelijk dat hij zich er erg oncomfortabel bij voelt en biedt wel 1.000x zijn excuses aan.

Na het kwijtraken van mijn telefoon in Hong Kong vertrouw ik het niet en stop mijn telefoon weg. Dan volgen nog tig keer zijn excuses en hij wil zelfs voor het telefoontje Leiden CS 2betalen. Als hij vanavond maar bij zijn dochter kan zijn. In zijn ogen zie ik verdriet en ik kan zijn verdriet zelfs voelen. Wat zal ik doen?

Mijn hand klemt de telefoon stevig vast, terwijl hij het nummer van zijn vader opnoemt. Even later neemt een hele norse man de telefoon op. De man zegt dat hij nog even met de hond rond loopt, want ‘die moet ook kakken, weet je’. Tuut tuut tuut…

Maar hij wordt opgehaald. Voor mij een klein gebaar… de dakloze man is me heel erg dankbaar. ‘Dank je wel. Echt bedankt. Voor mijn dochter, weet je.’ Mijn trein komt nog niet en hij vertelt over zijn leven. Over dat hij morgen voor twee jaar de bak in gaat. Wegens openstaande boetes en omdat er post verkeerd bezorgd was waardoor hij zich niet op tijd bij de reclassering kon melden. Over zijn vader en moeder. En over zijn dochter.

Vandaag heeft hij de markt wel twee keer afgestruind. Groente, vis, kipfilet, alles heeft hij gekregen. Voor zijn dochter. Zijn ogen beginnen te stralen, als hij over haar praat. ‘Alles voor mijn dochter. ‘k Heb geen stuiver, maar zij krijgt alles. Ik ben echt trots op haar. Ze is al 20, hoor haha.’

Nog heel even ben ik zijn luisterend oor. Dan zie ik mijn trein in de verte aan komen. Ik wens hem een fijne avond met zijn dochter en sterkte voor morgen. Dan mompelt hij zachtjes ‘Tja, verkeerde keuzes op de verkeerde momenten. Ben er ook niet trots op.’ Dan staart hij voor zich uit zonder nog wat te zeggen. Onze blikken kruisen elkaar nog even, vlak voordat ik de trein instap. Zijn ogen zeggen genoeg.




 

English Translation by facebook

In the corner of my eye, I see a man down the street. Three’s a triple layer of clothing, a stuffed plastic bag and a can of beer in his hand. Probably a homeless person, I think. Then I look back on my phone.

A large group of people passing me. They just got off the train and are rushing to the bus or go home. If everybody is over, I look up. The homeless man stands for my nose.
Or his father for a second, I want to call to ask if he’s still being picked up or not. He realizes that it is a strange question. It is clear that he feels very uncomfortable when and offers 1.000 x his apologies.

After losing my phone in Hong Kong, I don’t trust and put my phone away. Then still follow his apology, a dozen times, and he even wants to pay for the call. If he but tonight with his daughter can be. In his eyes, I see sadness and I can even feel his grief. What will I do?

My hand’s stuck the phone tight, while the number of his father talking about. Take a minute later, a whole cranky husband on the phone. The man says that he’s still a minute with the dog is running around, ‘ cause that must also take a dump, you know ‘. Choo-Choo-Choo…

But he will be picked up. For me a small gesture… The homeless man is me very grateful. ” thank you. Thank you so much. For my daughter, you know.’ My train isn’t coming yet, and he tells me about his life. About that he tomorrow for two years in jail for this. For outstanding fines and because there was misdelivered mail, making him not in time to the probation report could. About his father and mother. And about his daughter.

Today, he has the market every twice. Vegetables, fish, chicken breast, everything he got it. For his daughter. His eyes start to shine, as he talks about her. ” everything for my daughter. I haven’t got a penny, but she gets everything. I’m really proud of her. She’s already 20,, haha.’

Another minute, I’m his ear. Then I’ll see my train in the distance to come. I wish him a happy night with his daughter and strength for tomorrow. Then he mumbling softly ” yeah, well, wrong choices in the wrong moments. Am not proud of.’ Then he stares for himself without anything to say. Our eyes cross each other a little more, just before I the train entry level. His eyes say enough.



Leave a Reply